Metodologías pedagóxico- didácticas: Sesión virtual 

En esta entrada vamos traballar duas actividades segundo métodos pedagóxicos diferentes. Primeiro faremos unha breve introducción sobre os métodos que existen para traballar na aula e posteriormente centrarémonos particularmente en dous. Os diferentes enfoques metodolóxicos que existen no proceso ensinanza-aprendizaxe de linguas estranxeiras como xa vimos na entrada diario do tema 7-8 son: 

• Gramática e tradución
• Directo e natural
• Oral e situacional
• Por tarefas
• Audiolingüe
• Comunicativo
• Resposta física total
• Do silencio
• Suxestopedia
• Método comunicativo mellorado (Zoltan Dörnyei)
• Por proxectos

Como vimos non hai un método que sexa o mellor, pero si a combinación de varios métodos pode crear un aprendizaxe de éxito. As metodoloxías son parte fundamental no como os aprendizaxes son entregados, sendo estas quen dan estructura e organización do que se prentende ensinar pero non son as responsables de que un idioma (no meu caso o inglés) se aprenda ou non, xa que o estudiar certas metodoloxías vimos que cada unha tuvo unha forte influencia en diferentes época e que teñen características que as facía mais válidas e efectivas e moitas delas siguense usando hoxe en día. 

A adquisición dunha lingua é o proceso inconsciente do desarrollo natural e isto sucede con cada lingua materna pero para a obtención dunha segunda lingua necesítase dun aprendizaxe de diferentes procesos, mendiante os cales se pode aprender as regras e estructuras deste idioma novo que se esta a aprender. Polo que a primeira actividade que vou desarrollar será mediante o método directo e natural. 

Qué é o método directo e natural?

Neste método daselle importancia a lingua que vamos ensinar en situacións comunicativas, evitando o uso da lingua materna o máximo posible nin si quiera para explicacións gramáticas. Tamén se lle da unha gran importancia a comprensión e a comunicación do significado dos enunciados. O proceso de aprendizase será nun ambiente adecuado na aula favorecendo que se produzca de maneira satisfactoria a adquisición desta segunda lingua. O papel do alumnado consiste en aportar información sobre as súas necesidades e obxectivos para que as actividades de adquisición se adecuen a eles. O profesor tendo previamente acordado cos alumnos estas necesidades, decidirá a cantidade de tempo que se lle dedicará as diferentes actividades de aprendizaxe. Este enfoque esixe un papel do docente mais central que en outros métodos, xa que terá que desempeñar tres funcións, unha na que é a fonte principal de aducto comprensible na lengua meta, para o cal debe xerar un fluxo constante de información de entrada lingüística e proporcionar unha gran variedade de apoios extralingüísticos que faciliten sempre a interpretación e facendo o posible por crear un ambiente relaxado na aula; tamén é o responsable de seleccionar e organizar actividades variadas e adaptadas aos contidos e contextos e para eso terá que escoller o material máis adecuado as necesidades e intereses do alumnado. 

Resumindo, o obxectivo principal de esta metodoloxía é que o alumnado comprenda a lengua obexecto de aprendizaxe e que poidan expresarse dunha forma aceptable e sexan capaces de saír a fora a outros países e poidan saber comunicarse con outras persoas de esa fala. 

Para desarrolar unha actividade segundo esta metodoloxía vamos imprescindir dos libros de texto e centrarémonos na comunicación entre o docente e o alumno, xa que o diálogo é fundamental para o aprendizaxe dunha lingua estranxeira. Tamén incluiremos as TIC, os ordenadores e as pizarras dixitais, xa que se farán actividades de compresión lingüística, como listenings para practicar a pronunciación. As actividades que faremos son fruto a unidade didáctica que tiven que facer para este master e irán dirixidas a alumnos de primeiro ciclo de educación secundaria. 

A primera actividade de esta sesión serían preguntas o alumnado tipo "How are you?" "What do you do in your free time?" , etc. e preguntas de tipo mais complexo e desta forma xa estaríamos evaluando o alumando e o seu papel sería activo. Posteriormente faríase unha actividade de práctica de conversación, xa que os alumnos estarían vendo o tema de alimentación e restauración o que terían que facer é crear situacións por parellas ou grupos da vida cotiá na que unhos fagan de camareiros e outros de clientes e tendrán que representalas diante de todos os alumnos mentras que os demais compañeiros que estan vendo a escenificacion tendrán que anotar nos seus cadernos as frases que consideren mais relevantes a hora de ter esa situación na vida real. 

Con estas actividades e usando este método o alumno estaría traballando as caotro destrezas en lingua inglesa, enfatizando a práctica oral e a pronunciación con un rol do estudante activo onde é el en todo o momento o protagonista do seu aprendizaxe. 

Outro método de ensinanza que usariamos para a siguiente actividade sería o enfoque gramtica-traducción. 

Qué é o enfoque gramática-traducción?

Este metodo baséase na ensinaza dunha segunda lingua no analise detallado das regras gramaticais e as suas excecións para despois aplicar os coñecementos adquiridos. Sempre se usa a lingua materna como sistema de referencia para adquisición da segunda lingua. O aprendizaxe da gramática e deductivo, é decir, presentase unha regra que se explica e memoriza e despois practicase en exercicios. O principal obxetivo é adquirir as destrezas de leer e escribir na lingua aprendida. O papel do docente é o protagonista do proceso de ensinanza-aprendizaxe, a sua función consiste en proporcionar os coñecementos lingüísticos e correxir os erros producidos polo alumnado. Polo contrario o alumnado ten un papel pouco participativo, limítase a seguir as instruccións do docente, memorizar regras e listas de vocabulario.

A actividade proposta para este metodo sería un exercicio donde os alumnos tendrian que completar os espazos en branco conxugando os verbos. Este exercicio faríase despois de que o proesor fixera unha explicación teorica sobre o presente simple e o presente continuo en ingles.

Como vemos, estos dous enfoques son totalmente diferentes, contradicense no proceso do ensino-aprendizaxe da lingua estranxeira. Pareceume moi interesante traballar con estos dous métodos para poder ver as suas diferencias.

Tema 7-8 (Diario) O ensino-aprendizaxe de linguas estranxeiras en países da nosa contorna. // As linguas estranxeiras como fenómeno global. Experiencias educativas non- europeas. 

Como vimos na entrada anterior, dosier, hai diferentes enfoques metodolóxicos no proceso de ensinanza- aprendizaxe das linguas estranxeiras. Ainda que en moitas aulas ainda se poden ver docentes impartindo clases co método tradicional, no cal o alumno so fai un papel de ointe e toma apuntes e o profesor dedícase a dar unha clase maxistral, non creo que este sexa o mellor método para ensinar linguas estranxeiras, o alumnado debería estar en continuo momento o contacto da lingua que esta a aprender e si pode ser de forma natural en situacións do día o día sería ideal. Vivimos nunha era na que non é fácil manter o alumnado motivado e moitos docentes non axudan a este proceso senon que o empeoran xa que non fan ningún esforzo para mellorar a educación en linguas estranxeiras, facendo que este aprendizaxe sexa o mais éxitoso posible. É un tema moi complicado no que xa se fixo un gran avance pero ainda así, con respecto a outros países Europeos vamos moi atrasados. Despois de esta pequena reflexión personal vamos a comenzar cunha explicación dos diferentes métodos de ensino aprendizaxe, que son os seguintes:

• Gramática e tradución
• Directo e natural
• Oral e situacional
• Por tarefas
• Audiolingüe
• Comunicativo
• Resposta física total
• Do silencio
• Suxestopedia
• Método comunicativo mellorado (Zoltan Dörnyei)
• Por proxectos

Estos métodos reflexan diferntes períodos históricos na ensinanza de linguas estranxeiras, reflexan as circunstancias filosóficas, sociaís, políticas, científicas e tecnolóxicas e tamén os intereses predominantes de cada época. Os enfoques conductistas como o oral ou situacional e o método audiolingüe, predominan procedimentos que prentenden controlar a conducta lingüística dos estudantes a través da imitación, a repetición e a ecercitación mecánica co obxectivo de formar hábitos. Sin embargo os métodos constructivistas, como o enfoque natural atende máis as necesidades cognitivas e afectivas dos estudiantes para formalos como seres sociaís e integrados. Ahora vamos analizar brevemente cada enfoque vendo as súas diferencias.

1.  Gramática e tradución: segundo este método a lingua oral non ten tanto valor como a lingua escrita. Naceu en Alemania e estivo presente en Europa entre os anos 1840 e 1940. Basaséase na memorización, na aprendizaxe de regras gramáticais, na traducción, na literatura, na lectura e na escrita. O seu obxectivo principal é a adquisición das competencias de expresión e compresión escrita, mellorando a capacidade traductiva do alumnado e outra das suas características é que as clases impartense na lingua materna do alumando.
2. Directo e natural: este método tamén se coñece como "Método de Gouin"  e defende que as linguas deben ser aprendidas a través de situacións e temas que presenten a lingua oral dandolle moita importancia a mímica e a xestualidade. O método directo, no aprendizaxe da segunda lingua faise como si esta fose a lingua materna do alumnado e as clases danse exclusivamente na lingua obxecto de aprendizaxe. Non se traduce nin se explica, simplemente actúase e aprendizaxe faise a través de preguntas. 
3. Oral e situacional: este método é unha continuación do método directo, aquí a aprendizaxe da segunda lingua comeza coa lingua oral e nas clases só se emprega esta lingua. Realízase unha síntese de vocabulario e gramática e a lingua escrita só se introduce cando o alumnado ten o nivel suficiente. 
4. Por tarefas:  este método é quizáis o mais coñecido, realízase a través do desenvolvemento dunha tarefa ou actividade que ten un fin concreto. O alumnado xoga un papel activo e de toma de decisións e o papel docente é simplemente de controlar o proceso de aprendizase e suxerir solucións a posibles problemas. 
5. Audolingüe: este método tamén se coñece como "Método Fries" e baséase nunha exposición de contidos lingüísticos que se contrastan coa lingua materna. A aprendizaxe lévase a cabo a través de exercicios de memorización e repetición e os materiais que se usan na aula son audiovisuais. 
6. Comunicativo: este método pretende desenvolver as competencias comunicativas do alumnado, é decir, a expresión e compresión oral que o fin e o cabo é o que necesita o alumnado para poder comunicarse con xente de outras linguas.
7. Resposta física e total: tamén coñecido como "método Asher" e baséase en que o noso cerebro ten unha función biolóxico que permite aprender calquera lingua. O papel do docente é meramente dar direccións o alumnado e non se usa ningún tipo de material de texto na aula.
8.  Do silencio: tamén coñecido como "método Gattegno" e defende que o docente debe manter unha actitude de silencio frente o papel do alumnado que é totalmente activo. Para a axudar o alumnado a comprender o que ten que facer o docente pode tempregar cores, cartutlinas, ou elementos visuais. 
9. Suxestopedia: tamén coñecido como "método Lozanov" e defende que é o alumando aprende cando esta en situacións relaxadas e de tranquilidade e non cando ten nivéis altos de ansiedade.
10. Método comunicativo mellorado: este método dalle a maior importancia a interacción como medio e como obxectivo final no aprendizase dunha lengua, é decir, o proceso comunicativo será o factor mais relevante e fai que os alumnos usen a lingua de aprendizaxe nunha gran variedade de contextos. 
11. Por proxectos: a súa finalidade é contextualizar o proceso de ensinanza-aprendizaxe dentro dun proxecto e desta forma o alumno ten unha experiencia que o involucra nun proxecto siginificativo mendiante cal vai ser capaz de desenvolver as súas capacidades, habilidades, actitudes e valores. 

Como podemos ver despois de analizar estes diferentes métodos no ensino-aprendizaxe das linguas estranxeiras, cada método responde a un obxectivo e cada un ten as súas ventaxas e desventaxas. Na siguiente entrada deste blog analizarémos en máis profundidade duas de estas metodoloxías. 

 

Tema 7-8 (Dosier) O ensino-aprendizaxe de linguas estranxeiras en países da nosa contorna. // As linguas estranxeiras como fenómeno global. Experiencias educativas non- europeas. 

Nesta entrada vamos falar dos temas 7 e 8, como os enfocamos en clase e das presentacións que se fixeron en relación cos conceptos que se tratan nestos dous temas, que se basan na metodoloxía das linguas estranxeiras en Europa e de forma global. 

Esta foi a última sesión da asignatura "As lingas estranxeras no contexto Español e internacional" e para comeza a sesión acabamos o 6 cunha actividade de pirámide sobre a conexión entre as asignaturas de linguas nos centros educativo. O debate foi moi sinxelo xa que baixo a experiencia de todos nos na nosa docencia nos institutos os que fomos en ningun caso os profesores estaban coordinados ou nin se quiera cooperaban, polo que parecían que eran asignaturas aisladas que non tiñan que ver nada unhas cas outras e o final acababamos repetindo contidos pero en diferentes linguas. Pareceme unha pena que entre profesores de linguas non traballen conxuntamente, poderían favorecer gratamente a ensinanza de todas as linguas e literaturas facendo o aprendizaxe moito mais ameno, evitando repetir contidos e tamén facilitando o aprendizaxe de outras das linguas . 

Seguidamente fixemos outra actividade por grupos coa técnica puzzle, na cal cada grupo tiña que elixir unha unidade dun libro de texto que estaba na plataforma faitic. Unha vez que cada grupo tiña a sua unidade o que había que facer era que cada membro do grupo escollera unha sección (vocabulario, gramática, expresión e comprensión lectora e oral) e traballar con ela, analizando os exercicios de esa parte en particular. Cando cada membro do grupo acaba de analizar a sua parte o que había que facer era comentar entre todos os membros o que había atopado de cada sección. Despois, xuntaronse os membros dos diferentes grupos pero agrupados por seccións, é decir, os de vocabulario xuntos, os de gramática xuntos, etc. e comentamos as diferencias que había entre cada un dos libros de texto, vendo as diferentes formas de enfocar a lingua estranxeira. No meu caso tiven que traballar a parte de fonética e pronunciación e no libro que escollemos non se lle daba moita importancia a esta competencia, de feito so había un exercicio especifico de isto e pola contra, no libro de outra das compañeiras si que lle daban moita mais importancia, tendo sete exercicios de esa unidade só para esta competencia. Unha vez que todos los membros dos grupos comentaron a súa sección o que fixemos foi comentar todas as seccións e os puntos de vista de cada grupo entre todos. Esta actividade foi moi útil xa que obriga a traballar a todos os membros dos grupos dunha forma colaborativa e cooperativa e aprendemos todos de todos, e tamén foi moi curioso ver como dunha mesma asignatura, neste caso lingua inglesa, haxa diferentes enfoques nos libros de texto, ver que para unhos unha competencia é mais importante que outra e que despois o docente na clase sempre acaba valorando mais a competencia escrita e só se fan os exercicios do libro que teñen que ver con reading ou writing e é unha pena que non se traballen todas as compentencias tendo a oportunidade de facelo, ou incluso que non se lle de mais importancia a competencia oral que o fin e o cabo é o que mais fai falta para poder comunicarse con xente doutra fala. 

Para seguir coa clase despois do debate e da actividade puzzle, varias das compañeiras de clase fixeron as súas presentacións relacionadas coas teorias destes dous temas. Foron moi interesantes e tamén aprendemos moito delas. Vimos diferentes tipos de metodoloxías  que nos foron de moita axuda para unha das actividades que temos que facer que estará na siguiente entrada de este blog e onde trataremos estos enfoques didácticos. Unha das metodoloxías que mais me chamou a atención foi a do silencio que defende a postura do docente na que debe manter unha actitude de silencio fronte o papel activo do alumnado, non a coñecía e pareceume moi curiosa a hora de levar a práctica. Sin embargo a prensentación da metodoloxía por proxectos pareceume a mais axeitada e a que penso que debría ter maior éxito no proceso de ensinanza-aprendizaxe do alumnado.  

Segundo a miña perspectiva, unha boa metodoloxía non sería só escoller un único método senon que sería aquela que combine todos os tipos de ensinanza, aprobeitando os puntos positivos de cada unha das diferentes metodoloxías e adaptandoa a situación e o tipo de alumando e sobre todo unha que sexa cooperativa e que deixe atrás a escola tradicional. Como futuros docentes temos que botar mao de todos os recursos que temos a nosa disposición e do mundo das tecnoloxías facendo que o paso polo sistema educativo dos alumnos sexa unha experiencia enriquecedora e salgan preparados en todas as competencias para o seu futuro. 

Para concluír, mencionar os PowerPoints dos respectivos temas, sobre todo o que me chamou mais a atención, "o ensino-aprendizaxe de linguas estranxeiras en países da nosa contorna", que fala sobre os informes Pisa e compara o sistema educativo español cos sistemas con mais éxito de Europa. Neste informe Pisa (Programme for International Student Assessment) levase a cabo pola OCDE, que é a encargada de facer a probar a estudantes e través das cales se pode analizar o rendimento destes. Segundo este informe, España non ten bos resultados académicos e sin embargo, como todos sabemos, Filandia esta no primeiro posto, como o mellor sistema educativo Europeo. España debería seguir o exemplo de este país para conseguir os mesmos resultados e gozar dunha educación de calidade. Que esta fallando aquí para que isto non pase? Hai moitas respostas para esta pregunta pero poucas solucións.

TEMA 6 (DIARIO)

Nesta entrada diario vamos seguir falando da metodoloxía CLIL e das suas ventaxas e desventaxas. Esta metodoloxía era bastante desconocida pola maoría da clase pero resultounos moi interesante e tamén deu pé a varios debates. Pola miña parte cando remetou a clase seguín pensando en esta metodoloxía e fixen a miña busqueda de información que me axudou a entendela ainda mellor. 

Que é CLIL? Por qué é unha metodoloxía tan innovadora? Son todo ventaxas? ou, tamén ten desventaxas? favorece o proceso de ensinanza-aprendizaxe do alumnado?

Para empezar, esta metodoloxía trata de que o aprendizaxe dunha lengua se poida levar a cabo dunha forma natural, motivando os alumnos e creando un contexto no que estos poidan disfrutar do aprendizaxe de novos contidos mentras que practican e melloran a sua destreza coa lingua estranxeira que sexa o obxecto de aprendizaxe, é decir, mentras aprenden o contido dunha asignatura, o estudantado está indirectamente interiorizando e absorvendo o funcionanmento normal dunha lingua estranxeira. Ata aquí todo pinta moi ben pero...de verdad o estudantado esta sendo favorecido? Vai aprender mellor os conceptos e temas desa materias en particular ou vai mellorar as suas competencias lingüisticas na lingua estranxeira?

Ademáis, esta metodoloxía CLIL basease en catro conceptos que se deben incluír na lección CLIL para que esta teña éxito. Os elemtos a incluír son os seguintes:

• Content: inmersión no coñencemento e comprensión dos contidos específicos dunha área.

• Communication: uso da lingua estranxeira como ferramenta de comunicación.

• Cognition: desarrollo de destrezas cognitivas que relacionen a formación de coñecementos e a lingua.

• Culture: Introducción a un contexto cultural que permita ampliar a perspectica hacia o coñecemento do outro e dun mesmo.

Cales son as ventaxas de esta metodoloxía? Poderíamos decir que o alumnado desarrolla múltiples estratexias de aprendizaxe, xa que esta empregando unha lengua estranxeira para a acción, o aprendizaxe deste xeito tamén se convirte en vivencial, tratamos o aprendizaxe como algo máis natural e o máis importante é que o alumnado esta multiplicanco as suas habilidades lingüísticas.

E as desvantaxes? Esta claro que como todo ten ventaxas e desventaxas e neste caso as desta metodoloxía son bastante evidentes, xa que isto require un novo perfil de profesorado que necesita unha formación específica para o seu desarrollo profesional, ademais de un perfil linguüistico para impartir as suas materias na lingua estranxeira. O profesorado inmerso nesa metodoloxía debería ter un gran desarrollo e mellora da súa competencia lingüistica e tamén dixital e unha gran cualificación profesional e certificación. Un punto importante que non nos podemos olvidar del, é o uso das novas tecnoloxías, como a creación de webquests, exercicios interactivos, uso da pizarra dixital, redes sociais, etc. Todo isto implica unhos recursos económicos moi grandes que non sei se poderán levar a cabo. Sería increíble que todos os obxectivos que estan marcados para levarse a cabo antes do 2020 se cumpliran e que a educación do noso estudantado fora sempre de calidad, que isto xa debería estar implantado desde un principio. 
Este tema deu moito que falar en clase, e estou moi contenta de que se tocara, xa que me parece un contido moi importante da materia. 

.

Tema 6 (DOSIER). Metodoloxía CLIL/AICLE

Esta entrada de dosier vai facer referencia o tema 6 que trata as metodoloxías en linguas estranxerias: CLIL/AICLE. As siglas CLIL en inglés, significan Content and Language Integrated Learning, AICLE en galego, Aprendizaxe Integrada de Contidos e Lingua Estranxeira.  Primeiro farei unha pequena introducción a este método que era descoñecido para nos e despois de esta clase, parecenos algo moi interesante a tratar. 

Este tipo de metodoloxía naceu en 1994 cun obexectivo claro,  seleccionar boas prácticas de aprendizaxe de idiomas aplicando estes idiomas en contidos de outras áreas. Basease no aprendizaxe integrado de contidos en lingua estranxeira, é decir, ensinar matemáticas ou calquera outra materia pero en lingua estranxeira. ¿Isto ten ventaxas para o alumnado? Trátae de que o aprendizaxe dunha lingua se leve a cabo dunha forma máis natural, creando un contexto no que estos poidan aprender novos contidos e o mesmo tempo que practiquen e melloren as súas destrezas nesa lingua estranxeira que é o obxecto de aprendizaxe e que os alumnos vexan que a lingua que estan aprendendo é unha boa ferramenta de comunicación, provocando así unha actitude positiva no alumnado.

Para comezar este tema en clase, a primeira actividade que fixemos foi un debate pirámide, unha actividade que esta resultado moi útil xa que é nos permite a todos dar a nosa opinión, respetar as opinións dos demais e aprender todos de todos. Neste debate falamos de cales son as diferencias entre un centro plurilingüe e bilingüe e chagamos a conclusión de que en un bilingüe as materias que un profesor imparte son como mínimo o 50% na lingua estranxeira e un centro plurilingüe, decide que unha ou varias materias se impartan o 100% na lingua estranxeira, integrandose na metodoloxía CLIL. 

Posteriormente, fixemos outra actividade na que tiñamos que leer un documento que estaba na plataforma faitic e comentar que era o que nos parecía máis ou menos relevante a cerca de dito documento que falaba sobre o plan Edulingue. Isto é un plan de educación para o cal a conselleria de educaciñon destina case 70 millóns para estender o plurilingüismo  a 200.000 alumnos e promover o seu ensino integral desde infantil ata a universidade. Este documento foi bastante discutido en clase xa que todos coincidimos que é un plan subrealista, preténdese facer en dous anos o que se tiña que haber feito fai moito tempo. Un dos grupos deille máis importancia a implicación das familias e a inmersión no estranxeiro, quere decir, que é moi importante que as familias apoien os seus fillos na educación de idiomas pero se os pais non aprenderon idiomas por diversos motivos non os podemos obligar a facelo ahora para axudar os seus fillos, ou se os pais non consideran tan importante o aprendizaxe de  linguas tampouco podemos forzalos a cambiar esa mentalidade. Si consedero que a inmersión no estranxeiro é moi importante, de feito considero que debería ser algo obligatorio para os alumnos en algun curso do seus anos académicos  e non quero decir que se teñan que ir un ano estudar o estranxeiro senón que se deberían facer máis intercambios nas escolas entre alumnos de diferentes nacionalidades. Tamén se dixo que o bacharelato de excelencia con alumnos que poden chegar o B2 é moi interesante pero sen embargo o docente so ten un C1. Por outro lado, pensase que este plan é moi ambicioso e é imposible de levar a cabo no plazo que queda para cumprilo e por outra parte é imposible que en unha clase os alumnos poidan seguir a clase sendo en idiomas como ruso ou chinés que non estiveron implantados nas escolas nin foron impartidos nunca por docentes. Ademáis que o inglés non é a única lingua que hai no mundo, estaselle dando demasiada importancia e baixo o meu punto de vista, o inglés é tan importante como o galego o calquera outra lingua. 

Como estivemos vendo, o sistema educativo galego implantou desde xa fai tempo unha rede de institutos plurilingües e outros bilingües. Por un lado, esto require profesores que esten formados en linguas estranxeiras para ser capaces de impartir a sua especialidade noutro idioma e poder proveer a formación e os recursos necesarios para que esto se poida levar a cabo con éxito. Pero, ¿hai recursos suficientes para isto? Non podemos facer que profesores que levan toda a vida impartindo a sua materia de especialidade nun idioma o fagan ahora en outro que quizáis desconozcan e non poden empezar a aprender un idioma no que teñen que impartir clase, ¿Isto favorece en algo o alumnado? Non van aprender nin unha cousa nin a outra. Esta moito mellor a idea de traer máis auxiliares de conversación pero non só para a clase de idiomas, senón para esas materias que se queren impartir en linguas estranxeiras. Necésitanse docentes nativos especializados en unha área en concreto. 

Despois de finalizar este debate, chegamos a conclusión de que a solución sería completar o número de horas de lingua estranxeira e que os profesores esten máis en contacto coas linguas, xa sexa facendo eles inmersións lingüisticas no estranxeiro ou formándose en idiomas. Con estos cambios podemos ver que hai un gran compromiso da sociedade en canto a ensinanza de linguas estranxeiras pero temos que ser realistas que ainda vamos uns pasos por detras do resto da comunidade Europea. 

Para concuír esta clase e este tema, tivemos a sorte de ver unha moi boa presentación da nosa compañeira Lorena sobre a metodoloxía eTwinning. Mostrounos un proxecto moi interesante que ganou o primerio no ano 2017, no que dous colexios un de francia e outro de Peñíscola traballaron xuntos nun traballo interdisciplinar entre as asignaturas de francés de segunda lingua estranxeira e biloxía, física e química, lingua e literatura castellana, matemáticas e debuxo, no que os alumnos en todo momento foron os protagonistas do seu aprendizaxe. Un traballo increíble que ojalá se fixera en máis centros, xa que é unha moi boa forma de motivar o alunmo e de aprender estando en continúo momento coas linguas estranxeiras.

Tema 5 (DIARIO)

Como vimos na entrada anterior de dosier de este tema, estivemos traballando o concepto de programación didáctica.  Para empezar a sua definición di que: o concepto de programación didáctica provén do campo da educadión e refírese o fenómeno mediante o cal os educadores de diferentes nivéis e tipo, programan ou organizan a didáctica do proceso de ensinanza-aprendizaje. A programación é xustamente poñer de forma odenada e significativa todos os coñenecemtos, tarefas e actividades a realizar, os obxectivos a cumprir, os recursos a usar e outros datos. Todos eles en conxunto permiten ter unha visión máis clara do proceso de ensinanza aprendizaxe e analizar de mellor modo os resultados a medida que estes se vaian obtendo. O segundo nivel de concreción curricular, é decir, o centro e os docentes son os encargados de levar a cabo a programación didáctica a comezo de cada curso escolar.

Unha das tarefas máis importantes a realizar como docentes é a elaboración da programación da nosa materia xa que é un instrumento de planificación, desarrollo e avaliación que vai marcar a nosa asignatura e traballo como profesor. Para o seu desarrollo temos que conocer moi ben e aplicar a lexislación educativa nacional vixente, neste caso a LOMCE. Según esta ley como vimos, a programación consta de 15 apartados, cada un máis importante que o anterior, pero non a todos se lle da a mesma importancia no proceso ensinanza-aprendizaje. En clase debatimos cales creíamos nos que eran os máis significativos e chegamos a conclusión que tanto os obxectivos, como a metodoloxía e a avaliación son todos moi significativos para a posta en práctica do docente na aula. 

Según a miña opinión, a metodoloxía pareceme o elemento clave que vai marcar a diferencia na mellora da educación dos nosos alumnos. Debido a que os contidos que se van impartir xa estan concretados polo goberno no primeiro nivel de concreción curricular e a forma de impartir non o esta, só queda poñer da nosa parte para que o fagamos o mellor posible e teña un gran efecto na experiencia do alumnado, sobre todo en canto o desarrollo das competencias clave e tratar de manter sempre o alumnado motivado e con ganas de aprender. Tamén me parece moi relevante o uso dos recursos e materiais. Estamos nun siglo que é a era das tecnoloxías polo que deberíamoslle de sacar máis proveito e ser docentes innovadores , creando actividades que lle chamen máis a atención os alumnos. Por exemplo, a nós, como alumnos deste master, chamounos moito a atención a actividade online Kahoot, é outra forma de impartir os coñecementos moito máis a mena e que te obriga a prestar atención. 

Para conluír, decir que esta nas nosas máns facer que as programacións didácticas funcionen con éxito, o labor dos centros e o labor docente é imprescindible e temos que facer todo o posible para que o proceso de ensinanza-aprendizaxe sexa o mellor para o noso estudantado. 

Tema 5 (DOSIER)  As programacións didácticas vixentes

Esta entrada da unidade cinco vai facer referencia as programacións didácticas, un tema que nos preocupaba moito e estabamos ansiosos porque chegara para poder aclarar todas as dúbidas que tiñamos, xa que coñecer a fondo o desarrollo dunha programación didáctica é esencial para o noso papel como docentes e para o día de mañá poder levalas a práctica sen dificultades. 

Para empezar,  vamos falar das pautas das programacións didácticas que veñen marcadas pola resolución do 15/07/2016, pola que se ditan instrucións no curso académico 2016/2017 para a implantación do currículo da educación secundaria obrigatoria e do bacharelato nos centros docentes da Comunidade Autónoma de Galicia. Esta lei establece que as programacións didácticas son un instrumento necesario e de obrigatorio cumprimento para o correcto desenvolvemento do proceso ensino-aprendizaxe, que o profesorado do departamento correspondente debe aplicar de forma adecuada. En canto a FP, as programacións didácticas veñen rexidas polo artigo 34 do decreto 114/2010, polo que se estabelece a ordenación xeral da formación profesional do sistema educativo de Galicia e artigo 13 do decreto 107/2014, polo que se regulan aspectos específicos da formación profesional básica do sistema educativo en Galicia. 

Cada programación didáctica da educación secundaria obligatoria e do bacharelato está dividida nos seguintes apartados: 

1.       Introdución e contextualización

2.       Contribución ao desenvolvemento das competencias clave

3.       Concreción, de ser o caso, dos obxectivos para o curso

4.       Concreción para casa estándar avaliábel de:

4.1. Temporalización

4.2. Grao mínimo de consecución para superar a materia

4.3. Procedementos e instrumentos de avaliación

5.       Concrecións metodolóxicas que require a materia

6.       Materias e recursos didácticos que se van a empregar

7.       Criterios sobre a avaliación, cualificación e promoción do alumnado

8.       Indicadores de logro para avaliar o proceso do ensino e a práctica docente

9.       Organización das actividades de seguimento, recuperación e avaliación das materias pendentes

10.   Organización dos procedementos de lle permitan ao alumnado acreditar os coñecementos necesarios en determinadas materias, no caso do Bacharelato

11.   Deseño da avaliación inicial e medidas individuais ou colectivas que se poidan adoptar como consecuencia dos seus resultados

12.   Medidas de atención á diversidade

13.   Concreción dos elementos transversais que se traballarán no curso que corresponda

14.   Actividades complementarias e extraescolares programadas por cada departamento didáctico

15.   Mecanismos de revisión, avaliación e modificación das programacións didácticas en relación cos resultados académicos e procesos de mellora.

Para levar toda esta teoría a práctica e meternos en teoría comezamos a clase con un debate piramidal, primeiro en parellas, despois en grupos de catro e finalmente toda a clase como fixeramos na unidade anterior, sobre cales creíamos que eran os tres aspectos máis importantes a ter en conta nunha programación didáctica. Prácticamente todos os grupos estaban de acordo con cales nos parecian os temas máis importantes da programación, os que máis se destacaron foron a atención a diversidade, a metodoloxía e a avaliación. En realidade, todos os puntos dunha programación son importantes pero nos decidimos eses tres porque é moi importante entre outras cousas saber avaliar o traballo do alumnado  e tamén é unha forma de saber si estas facendo ben o teu traballo como docente e se usas os recursos adecuados e por outro lado tamén é moi importante ter claros os obxectivos que lle vamos marcar os nosos alumnos de xeito que as nosas clases sexan o máis productivas posibles e saquen o maior partido delas e o mesmo tempo que lles resulten sorprendentes e innovadoras e estén motivados.

Unha vez finalizado este pequeno debate introductorio traballamos con un documento Google Docs, unha actividade participativa como feixeramos na unidade anterior, na que en grupos de catro buscamos unha programación didáctica dun colexio en particular e completamos o documento cunha breve descripción dos continos e unha valoración do grupo a cerca de como estaba plantexada dita programación. No noso grupo escollemos o colexio Xesús Ferro Couselo, comparamos a sua programación con unha listaxe que nos deu o profesor onte viamos os puntos da programación e en este caso este colexio tiña practicamente todos os puntos. Pareceunos unha programación moi detallada e completa.  Cada grupo fixo o mesmo co colexio que escolleu e cando finalizamos todos comparamolas na aula. 

Posteriormente, debido a que todos os alumnos tiñamos dúbidas sobre o concepto de estándares de aprendizaxe, o docente púxonos videos na plataforma youtube que nos aclararon bastante este problema que é esencial para a nosa formación. 

Despois de aclarar esto, para finalizar o tema continuamos con outro documento Google Docs, pero neste caso tivemos que buscar unha programación didáctica dunha escola de idiomas e facer o mismo que no anterior exercicio. O meu grupo tivemos que buscar a programación da escola de idiomas de Santiago de Compostela e sobre a lingua portuguesa, estaba moi ben estructurada e completa, todo separado por nivéis e cursos e tamén incluía unidades didácticas. Unha vez rematados todos os grupos comentamos cada programación de cada escola de idiomas. 

Resultou ser unha clase moi interesante, na que aprendemos moitos contidos básicos para a nosa preparación como futuros docentes.